Ciekawostki o języku szwedzkim

Bez kategorii | | |
stockholm-438231_960_720

Język szwedzki nie należy do najłatwiejszych, ale z pewnością warto się go uczyć, jeśli wiążemy z nim swoją zawodową przyszłość. Bez względu na to czy planujemy osiąść w Szwecji na stałe, czy zostać tłumaczem szwedzkim tu na miejscu, warto poznać najważniejsze informacje na temat tego języka. Dziś przedstawiamy najciekawsze z nich.

Szwedzki zalicza się do grupy języków germańskich, a konkretnie północnogermańskich wschodnich. Posiada on kilka różnych dialektów, ale jego urzędowa forma opiera się o dialekt sztokholmski. Szwedzkim posługuje się około 9 mln ludzi, prócz Szwecji, operuje się nim jeszcze w części Finlandii oraz na Wyspach Alandzkich.

W szwedzkim wyróżniamy dwa zespoły dialektów: ten, którego używa się w Szwecji i ten finlandzki. Ponadto południowa część Szwecji – Skania wykształciła swoją własną wymowę pod wpływem silnego wpływu duńskiego. Usłyszymy tam więc silnie gardłowy akcent.

Wśród cech charakterystycznych tego języka można wyróżnić obfitość samogłosek. Posiada on aż 17 różnych fonemów samogłoskowych. W szwedzkim występuje też nigdzie indziej niespotykana spółgłoska „sj”, w wymowie przypomina nieco nasze „sz” lub „ś”, jednak nie jest to to samo.

Historia języka szwedzkiego

Jego początki sięgają III wieku, kiedy to pojawiają się pierwsze wzmianki o języku północnogermańskim. W XI wieku nastąpiło jego podzielenie na języki północnogermańskie wschodnie i zachodnie. W XII wieku obowiązuje szwedzki runiczny z alfabetem „fupark” przystosowanym do rycia w drewnie. Alfabet łaciński wypiera go wraz z nadejściem chrześcijaństwa.

W XIII wieku kształtuje się klasyczny język szwedzki, a jego wersja ponaddialektalna datowana jest na XVI wiek. Używa się jej w pismach religijnych i urzędowych. Od XIII wieku język szwedzki kształtuje się pod wpływem dworu królewskiego. W tym czasie widać wyraźne różnice między językiem dworskim a chłopskim. Język dworski pozostaje pod silnym wpływem dialektu sztokholmskiego i to właśnie na jego bazie powstanie obecna ponaddialektalna wersja.

Ciekawostki gramatyczno-fonetyczne

W alfabecie szwedzkim brakuje litery w, znajdziemy za to samogłoski å, ä, ö. Język ten posiada tylko dwa rodzaje rzeczowników: ogólny i nijaki. Wyróżnia się w nim dwa przypadki: mianownik i dopełniacz. Czasowniki w języku szwedzkim nie odmieniają się przez osoby i liczby. Wyróżnia się natomiast 5 czasów gramatycznych: teraźniejszy, przeszły-teraźniejszy, przeszły prosty, złożony zaprzeszły, przyszły i przyszły w przeszłym.

Dla osób uczących się szwedzkiego problematyczne może być przyswojenie liczby mnogiej rzeczowników i ich form określonych. Wyróżnia się tu bowiem aż 5 różnych deklinacji. Zdania w szwedzkim mają skomplikowany, ale ściśle określony i uporządkowany szyk, którego nie można przekręcać. W zdaniu może pojawić się tylko jedna negacja.

Co do wymowy, to w szwedzkim nie usłyszymy dźwięku „c” czy „z”. Z kolei „o” wymawia się jak „u”, a „a” jak „o”.